Artikel Hellevoetse Post, René Noordhuis

René Noordhuis

Vakmatig bezig zijn met de dood

VOORNE - Een fantastische baan, zo omschrijft René Noordhuis uit Hellevoetsluis zijn beroep. Hij werkt als uitvaartleider bij uitvaartverzorging Kievit in Oostvoorne. Na jaren gewerkt te hebben in de beveiliging, heeft hij vier jaar geleden heel bewust voor deze baan gekozen.

Wat spreekt hem zo aan in dit werk? Hij wil veel kunnen betekenen voor mensen die het moeilijk hebben, vertelt hij. Meer worden heeft hij eigenlijk niet nodig om deze vraag te beantwoorden. Hij herinnert zich nog goed dat hij in 1995 tijdens de jaarlijkse wielerronde van Oostvoorne op het muurtje bij het kantoor van Uitvaartverzorging Kievit zat. Samen met zijn vrouw, die hij toen net had ontmoet, keek hij naar het wielrennen. Maar zijn aandacht ging meer uit naar het kantoor van de uitvaartonderneming. “Dat werk wil ik ooit gaan doen”, melde hij zijn vrouw. En ruim zes jaar later werd dit werkelijkheid. In september 2001 zag hij een advertentie in de krant staan waarin een uitvaartleider werd gevraagd. Op dat moment achtte de toen 30 jarige René zichzelf ‘oud en wijs’ genoeg voor deze baan. “Want ik denk wel dat je voor dit werk wat levenservaring nodig hebt”, legt hij uit. Hij werd aangenomen en begon met een interne opleiding van drie maanden. Zijn eerste ‘zelfstandige’ uitvaart staat hem nog helder voor ogen. “Ik was best zenuwachtig, maar gelukkig ging alles goed”, lacht hij.

Gemiddeld ‘doet’ hij nu zo’n 110 uitvaarten per jaar. Routine wordt zijn werk nooit. De eerste kennismaking met mensen is het meest spannende moment, verteld hij. “Na het telefoontje van de melding van overlijden, weet je vaak niet waar je terechtkomt. Is er een kind overleden of een oude opa? Totaal onverwacht of is iemand lang ziek geweest?”

Het begin van het gesprek is voornamelijk wennen aan elkaar en luisteren naar wat er gebeurd is. Daarna moet een hele lijst van punten worden besproken. Cremeren of begrafenis? Wat voor kist? Bloemen? Welke rouwkaart en welke tekst? Soms heeft iemand voor zijn overlijden alles heel openlijk en precies verteld aan de familie. Steeds vaker zijn er ook heel specifieke wensen. Zoals met een koets door het dorp van de overledene rijden. Of wijn, bier en chips na afloop in plaats van de traditionele ‘koffie met cake’. Of een knalrode kist. René houdt wel van dit soort dingen. “Hoe meer toeters en bellen, hoe mooier”, stelt hij.

Maar dat veel mensen het moeilijk vinden om over doodgaan en uitvaart te praten, blijkt uit de situaties waarin helemaal niets bekend is over de wensen van de overledene. René: “Het komt wel voor dat iemand niet van zijn partner weet of hij gecremeerd of begraven wil worden.”

Het is hem nog nooit overkomen dat hij zelf ‘volschiet’ tijdens een uitvaart. En als hij eenmaal thuis is, kan hij zijn werk goed van zichzelf afzetten. “Dat is maar goed ook, want alleen maar met de dood bezig zijn, is geen leven”, zegt René.

Door Monique Biert-Nakken, Hellevoetse Post 2005